Εκτύπωση

Το σταυροδρόμι της 17ης Ιουνίου

Posted in Απόψεις Αντι-Δράστε

 Σταυροδρόμι

4 Οκτωβρίου 2009 έως σήμερα, μια μέρα του Μαΐου του έτους 2012. Στην Ελλάδα, σε μια χώρα “πολιτισμένη”, σε μια χώρα “Ευρωπαϊκή”. Δυόμιση χρόνια κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνησης Παπαδήμου, Τρόικας, Δ.Ν.Τ., Μνημονίου. Πολιτική βασισμένη στον φόβο και την τρομοκρατία των πολιτών. Για το καλό μας .... για να μας σώσουν! Aποτελέσματα:

• Περισσότεροι από 2.000 συνάνθρωποί μας αυτοκτόνησαν ή επιχείρησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Ο πληθυσμός μιας μικρής πόλης δηλαδή.

• Η ανεργία ξεπέρασε το 20%. Οι άνεργοι πλέον είναι περισσότεροι από 1.000.000 άτομα.

• Οι άστεγοι έχουν αυξηθεί σε ποσοστό 25% σε σχέση με το 2009. Δημιουργήθηκε η νέα κατηγορία των "νεοαστέγων".

• Αύξηση, σε ποσοστό 118%, των ασθενών με κατάθλιψη, την τριετία 2008-2011. Κατάχρηση ουσιών, τάσεις αυτοκτονίας, θνησιμότητα από ισχαιμική καρδιοπάθεια, αναπνευστικά προβλήματα, ηπατικές νόσοι επηρεάζουν κυρίως τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο για πρόωρη θνησιμότητα και νοσηρότητα.

Η παιδική κατάθλιψη έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία δύο χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ειδικών εκτός από την κατάθλιψη έχουν αυξηθεί και οι μαθησιακές δυσκολίες λόγω κρίσης! Τα προβλήματα εμφανίζονται σε παιδιά ανέργων και φτωχών οικογενειών που δεν έχουν χρήματα να τους παρέχουν ούτε τα απαραίτητα.

• Μειώσεις μισθών και συντάξεων σε επίπεδα φτώχειας και εξαθλίωσης

Συσσίτια έκαναν την εμφάνισή τους στα σχολεία για να αντιμετωπιστούν τα κρούσματα των υποσιτισμένων παιδιών.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα έργα των "σωτήρων" της Ελλάδας. Οδεύοντας προς τις εκλογές της 17ης Ιουνίου αναρωτιόμαστε το αυτονόητο. Πως, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το σημείο, έχουν το θράσος να ζητούν την ψήφο μας; Ζητούν να τους εμπιστευτούμε για να μας "σώσουν" ακόμη περισσότερο. Υποτιμούν την μνήμη μας και τη νοημοσύνη μας.

Για μένα τα πράγματα είναι απλά:

Είναι σαν να βρίσκομαι σ’ ένα σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος, αυτός που τώρα βαδίζουμε, μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, αλυσοδεμένους στο γκρεμό. Ο άλλος είναι καλυμμένος με ομίχλη, δεν φαίνεται ξεκάθαρα που οδηγεί.

Όμως εγώ θα κάνω στροφή και θα ακολουθήσω το άγνωστο ..... κι όπου με βγάλει!!

Τουλάχιστον σ’ αυτό το δρόμο θα βαδίζω έχοντας την ελπίδα ότι κάπου μπορεί να οδηγήσει!!!

 

logo