Εκτύπωση

Ομιλία του Άγγελου Νάτσικα, προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου Ιωαννίνων, στο 27ο Συνέδριο της ΠΟΕ ΔΟΥ

Posted in Κείμενα Ιωαννίνων

Αγαπητοί συνάδελφοι,


αν σκεφτεί κανείς παγκοσμίως, ζούμε κοσμοϊστορικές αλλαγές:

Οι αρχηγοί των κρατών γίνονται όλο και πιο ηλίθιοι αλλά όλο και πιο αδίστακτοι.

Οι εταίροι μας είναι πλέον και φανερά ανδρείκελα στην υπηρεσία παρακρατικών υπεράκτιων εταιρειών.

Η μια οικονομία μετά την άλλη χειροτερεύει, όσο κι αν προσπαθούν όλοι να μας πείσουν για το αντίθετο. Απλά, οι οικονομίες πιο ισχυρών κρατών μπορούν και διατηρούνται για λίγο ακόμα επιβαρύνοντας όμως ταχύτερα τις οικονομίες των κομπάρσων όπως η Ελλάδα.

Ο πλούτος συσσωρεύεται με απίστευτο αλλά αληθινό τρόπο στα χέρια όλο και λιγότερων, εξαθλιώνοντας μαζικά τους πληθυσμούς.

Ο πλανήτης ο ίδιος αδυνατεί να ανταπεξέλθει και να παρακολουθήσει τα δόγματα καταστροφής που κρύβονται πίσω από οργουελικούς όρους, όπως η "ανάπτυξη". Οι ίδιες οι χώρες-ατμομηχανές, όπως η Κίνα, εξελίσσονται σε τέρατα που τρέφονται από τις σάρκες τους.

Ο κόσμος, η πλέμπα, παρακολουθεί ανήμπορη, περιορίζοντας την αντίδραση και την ευημερία του στην εικονική πραγματικότητα. Θεμελιώδεις κατακτήσεις, όπως η ελευθερία, η ισότητα, τα δικαιώματα, η δημοκρατία, χάνονται μέρα με τη μέρα.


          Κι εμείς;

Εμείς; Εγώ κι εσείς;

Τί κάνουμε;

Συνεδριάζουμε.


Αγαπητοί σύνεδροι,


αυτό που ήρθαμε να κάνουμε τρεις μέρες εδώ είναι ένα άχρηστο πράγμα και  να σας το εξηγήσω: Ο συνδικαλισμός πλέον το μόνο που μπορεί να κάνει, 
είναι να σέρνει το πτώμα του από συνέδριο σε συνέδριο και από συμβούλιο σε συμβούλιο και να αυτογελοιοποιείται.

Είναι ένα κενό γράμμα, ένα ζόμπι που περιφέρεται χωρίς να ξέρει το ίδιο αν ζει ή αν πέθανε. Οι εποχές που οι συνδικαλιστές έταζαν, έτρωγαν, έπιναν, και κοίμιζαν, έχουν περάσει.

Έτσι λοιπόν, όσον αφορά στις συνομοταξίες των συνδικαλιστών, είναι οι εξής: 

1.  Οι προνοητικοί : αυτοί πού κατάλαβαν ότι δεν πάει άλλο και πήδηξαν από το πλοίο.


2. Οι αργοπορημένοι: αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί ακόμα να κερδίσουν κάτι οι ίδιοι και εν μέρει το καταφέρνουν χάρη στα εργαλεία που καταφέρνουν να χρησιμοποιήσουν, οπότε με μερικά κόλπα πχ αυξάνουν τις αποδοχές του εαυτού τους.


3. Οι ανίδεοι: αυτοί που πιστεύουν ότι μπορεί να κερδηθεί κάτι μέσα από τους παλιούς τρόπους.


4. Οι ρομαντικοί που νομίζουν ότι οι ίδιοι μαζί με όλους τους προηγούμενους έχουν δίκιο και ότι μπορούν ακόμα να συνεισφέρουν, μέσα από το συνδικαλιστικό κατεστημένο.  Οι τελευταίοι, ανάμεσά τους κι εγώ, το μόνο αληθινό που μπορούν να κάνουν είναι να παραδεχτούν πως με τον παλιό τρόπο δεν μπορεί να γίνει κάτι αξιόλογο και να φροντίσουν ώστε το συνδικαλοζόμπι να αποπεθάνει μια ώρα αρχύτερα, αφήνοντας να αναδυθεί το καινούργιο, χωρίς τη συμμετοχή τους, χωρίς καμιά χειραγώγηση, για να μη μολύνουμε αυτό που θα γεννηθεί. Μέχρι τότε, το μόνο που πρέπει να γίνει είναι να τρέξει το καταστατικό συνέδριο όπου θα βγει μπροστά η βάση, αν βεβαίως υπάρχει. Η οποία βάση για παράδειγμα, μέσα από διαρκείς γενικές συνελεύσεις, να αποφασίζει, όχι μόνο για απεργίες, όπως εξάλλου θα έπρεπε, αλλά και για πολλά ακόμα.  

Τέλος, επειδή η κάθε παράταξη ψάχνει να βρει και να χαρακτηρίσει τη ΣΑΣ, για να σας διευκολύνω απλά είμαστε αυτοί που θα κάνουμε δύσκολη τη ζωή των συνδικαλιστών παλαιού τύπου και των μαγαζιών τους. Οι δε θέσεις μας λένε ότι για κάθε τι που προκύπτει, καθόμαστε στο τραπέζι πρώτα μαζί και μετά με τον εργοδότη.

Αν μπορούμε να βρίσκουμε κοινό τόπο, να το βλέπουμε,  αντί να κρυβόμαστε πίσω από προφάσεις και στερεότυπες τακτικές.

 

Δείτε εδώ, τη συζήτηση για το θέμα αυτό, στην Ομάδα μας στο Facebook.

Δημιουργία ιστοσελίδας: Άγγελος Ν., Τεχνικός Πληροφορικής Δ.Ο.Υ.