...για να αντιληφθούμε γιατί ο κλάδος βρίσκεται σε τόσο τραγική κατάσταση
Είναι κοινή παραδοχή πλέον, ότι η διαρκώς επιδεινούμενη εργασιακή μας καθημερινότητα σε συνδυασμό με τις καθηλωμένες αμοιβές, που υπολείπονται των απαιτήσεων και των ευθυνών της εργασίας μας και τα εκατομμύρια που κατευθύνονται προς πάσα κατεύθυνση εντός Α.Α.Δ.Ε., πλην αυτής των απολαβών μας, έχουν καταστήσει επιβεβλημένη την ανάγκη συλλογικής αντίδρασης.
Όμως, όταν ο τρόπος αντίδρασης ξεφεύγει της πεπατημένης οδού της μονοήμερης απεργίας, αρχίζουν τα «προβλήματα»..
Η προκήρυξη της απεργίας - αποχής από τον προληπτικό έλεγχο εντός και εκτός ωραρίου, πραγματοποιήθηκε με την υπογραφή μόνο του Γενικού Γραμματέα και αφού προηγουμένως τόσο η Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής, όσο και ο Αντιπρόεδρος αρνήθηκαν να συνυπογράψουν, επιλέγοντας να κρυφτούν πίσω από την παραταξιακή τους επιλογή, μη συμμορφούμενοι με τη θεσμική τους υποχρέωση που επιτάσσει την εκτέλεση της απόφασης της πλειοψηφίας των οργάνων.
Από την πρώτη μέρα της απεργίας - αποχής η φωνή του κλάδου ακούστηκε. Με την έκδοση του Δελτίου Τύπου πραγματοποιήθηκαν και εμφανίσεις και παρεμβάσεις σε ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας όπως η ΕΡΤ, ο ΣΚΑΪ, ο Αθήνα 9,84, ο Real FM αλλά και σε τοπικά Μ.Μ.Ε., μέσα από τις παρεμβάσεις των Γραμματέων της Ομοσπονδίας και των Προέδρων των Συλλόγων Αττικής και Κυκλάδων, Ανατολικής Κρήτης, Ιωαννίνων, Δυτ. Μακεδονίας και αλλού. Οι εμφανίσεις αυτές κατέρριψαν με τον πιο εμφατικό τρόπο το καλλιεργημένο αφήγημα ότι ο κλάδος «δεν πουλάει». Σε μια λεπτομέρεια που έχει τη δική της σημειολογία, πρόεδρος Συλλόγου που δεν έχει ψηφίσει ποτέ υπέρ της αποχής είτε από τον προληπτικό είτε από την οδήγηση κι ούτε καν εμφανίστηκε στις υπηρεσίες για να στηρίξει την κινητοποίηση, δεν έχασε την ευκαιρία να εμφανιστεί στα ΜΜΕ για να αποσπάσει κι αυτός ένα κάποιο όφελος.
Υπενθυμίζουμε ότι κατά την περσινή αποχή η ΔΑΚΕ έβαζε εμπόδια στην έκδοση του Δελτίου Τύπου, και πραγματικά μας προβληματίζει γιατί τότε οι υπόλοιπες παρατάξεις δεν το κατήγγειλαν. Γιατί φέτος χρειάστηκε να φτάσουμε στο «παρά ένα» για να ακουστεί η φωνή του κλάδου, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια;
Η κωφεύουσα μέχρι πρότινος Διοίκηση, άκουσε και έσπευσε να διαρρεύσει στο «Πρώτο Θέμα», πως οι έλεγχοι συνεχίζονταν κανονικά και ότι στην αποχή συμμετείχαν μόλις δύο υπάλληλοι, κάτι που αποτελεί επαίσχυντο ψέμα.
Και εδώ προκύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα: Αν όντως δεν υπήρχε συμμετοχή, προς τι η ανάγκη για τη διαρροή; Γιατί καταγγέλθηκαν πιέσεις σε συναδέλφους; Γιατί τέθηκε ακόμα και ζήτημα περικοπής αποδοχών, το οποίο τελικά αποδόθηκε σε «παρεξήγηση» μετά την παρέμβαση του Γενικού Γραμματέα της Ομοσπονδίας; Γιατί εκδόθηκαν εντολές για προληπτικό έλεγχο, που περιλάμβαναν συναδέλφους οι οποίοι είχαν ήδη δηλώσει τη συμμετοχή τους στην αποχή; Και γιατί στις ΜΕΦΕΛ που απέργησαν συνάδελφοι εκδόθηκαν εντολές προληπτικού ελέγχου στους απεργούς συναδέλφους, παρότι όντως στις μονάδες αυτές ήταν η μειοψηφία; Τέλος, γιατί ζητήθηκαν από τις υπηρεσίες στοιχεία σχετικά με τους συμμετέχοντες στην απεργία-αποχή;
Δεν «ενοχλήθηκε» όμως μόνο η Διοίκηση. Η ΔΑΚΕ, γνωστή από πέρυσι, για την αποστροφή της σε οτιδήποτε θα μπορούσε να πλήξει τη Διοίκηση, όπως το μέτρο της αποχής από τον προληπτικό έλεγχο, αυτή τη φορά χαμήλωσε κι άλλο τον πήχη της εκπροσώπησης και αγωνιστικότητας των εργαζομένων. Το περσινό τους αφήγημα εντάσσονταν στην προσφιλή τακτική της καλλιέργειας φόβου «προσέξτε γιατί θα μας πάρουν τον προληπτικό». Φέτος, η φαρέτρα εμπλουτίστηκε με «σπουδαιότερα» και «ευφυέστερα» επιχειρήματα και κάπως έτσι μάθαμε πως αν προσληφθούν οδηγοί, οι υποχρεωτικές στάσεις και η ανάπαυση που προβλέπονται σε ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία, θα έχουν ως αποτέλεσμα την αργοπορία του συνεργείου και την υστέρηση των στόχων… Και πως λόγω των μακρινών αποστάσεων που διανύουμε κατά την εκτέλεση των εκτός έδρας υπηρεσιών, πιθανόν να χρειαστεί δεύτερος οδηγός αφού έτσι ορίζει και πάλι ο νόμος, με αποτέλεσμα να …μη χωράμε στο υπηρεσιακό όχημα - το οποίο σύμφωνα με την Α.Α.Δ.Ε. και την ΑΔΕΔΥ δεν έχουμε καμία υποχρέωση να οδηγούμε - πόσο μάλλον να μεταφέρουμε και συναδέλφους! Η λύση λοιπόν σύμφωνα με την παράταξη που στο παρελθόν εμπιστεύτηκαν οι περισσότεροι συνάδελφοι για την εκπροσώπησή τους είναι να μην το κάνουμε θέμα, αφού πάντα έτσι γινόταν.
Η ΠΑΣΚΕ/ΔΗΣΣΥΕ, πιστός συνοδοιπόρος της ΔΑΚΕ και πειθήνιος συνεργάτης της, καταψήφισε τη φετινή αποχή γιατί διαφωνούσε με την εντός ωραρίου, αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως πέρυσι είχε υπερψηφίσει την αποχή εκτός ωραρίου, παρότι στην πράξη δεν έκανε απολύτως το παραμικρό για την επιτυχία της.
Βέβαια, προβληματισμός για την εντός ωραρίου αποχή υπήρξε και στη Συνεργασία Ανεξάρτητων Σχημάτων. Όμως, μπροστά στο ενδεχόμενο να μείνει ο κλάδος χωρίς κλιμάκωση αντιδράσεων, μιας και ΑΚΕ & ΔΑΣ ήθελαν η όποια αποχή να περιλαμβάνει και την εντός ωραρίου, κι έχοντας αφουγκραστεί όλους τους συναδέλφους που ζητάνε κι άλλα μέτρα αντίδρασης πλην της μονοδιάστατης απεργίας, υπερψηφίσαμε τη συγκεκριμένη πρόταση. Παράλληλα, φροντίσαμε να τηρηθούν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες κατά την προκήρυξη της αποχής, και να την συσχετίσουμε με την οδήγηση ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος έκθεσης για όποιον συνάδελφο θα συμμετείχε.
Στο παρά 1΄ της επίδοσης του εξωδίκου, συγκλήθηκε και η Εκτελεστική Επιτροπή. Η Πρόεδρος και επικεφαλής της ΔΑΚΕ, επικαλέστηκε μια γνωμοδότηση που παρήγγειλε η ίδια και όχι το συλλογικό όργανο, από τον πρώην νομικό σύμβουλο της Π.Ο.Ε. Δ.Ο.Υ., ο οποίος ήδη είχε απομακρυνθεί από αυτή την θέση, με απόφαση του ΓΣ. Η Πρόεδρος υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να υπερασπιστεί δικαστικά μια κινητοποίηση με την οποία διαφωνούσε, στην περίπτωση που η Διοίκηση προσέφευγε εναντίον της κινητοποίησης.
Η Διοίκηση πάντως δεν προσέφυγε στα δικαστήρια, προς απογοήτευση των αυλικών που ήλπιζαν διακαώς για κάτι τέτοιο.
Κατά την προετοιμασία της απεργίας-αποχής, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μια κινητοποίηση λίγων ημερών δεν θα ανέτρεπε τον συνολικό επιχειρησιακό σχεδιασμό της Α.Α.Δ.Ε., ζητήσαμε από τους προϊσταμένους να μεταφέρουν χρονικά τους ελέγχους πριν ή μετά το διάστημα της αποχής, μετά από σχετική απόφαση των παρατάξεων που στήριξαν την κινητοποίηση.
Ακόμη και αυτή η υπεύθυνη προσπάθεια αποφυγής άσκοπων συγκρούσεων, κατακρίθηκε από τη ΔΑΚΕ ως «συνδιαλλαγή» λες και οι προϊστάμενοι δεν είναι συνάδελφοι. Λες και οι καλύτερες αμοιβές και οι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας να μην αφορούν ολόκληρο τον κλάδο. Και εκεί που νομίζαμε ότι τα έχουμε ακούσει όλα, ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα από τους ίδιους: «Τι αγώνας είναι αυτός, όταν θα πληρώνεσαι;». Εδώ η απάντηση είναι απλή: πρόβλημα για έναν συνδικαλιστή δεν μπορεί να είναι όταν ο εργαζόμενος διεκδικεί χωρίς να χάνει τον μισθό του. Εκτός, βέβαια, αν το ερώτημα είναι ποιανού συμφέροντα τελικά εκπροσωπεί.
Η αποτίμηση αυτής της κινητοποίησης δεν χωράει σε κάποιον ποσοστό συμμετοχής, όπως σπασμωδικά κι αδέξια προσπαθούν να κάνουν κάποιοι, ώστε να την εμφανίσουν ως αποτυχία. Η κινητοποίηση έφερε τα προβλήματα του κλάδου στη δημοσιότητα, υποχρέωσε τη Διοίκηση να αντιδράσει και κυρίως, αποκάλυψε ποιοι, εντός των τειχών, στηρίζουν έμπρακτα τις συλλογικές αποφάσεις και ποιοι τις υπονομεύουν πίσω από υποτιθέμενες νομικές επιφυλάξεις, φόβους και προσχήματα αποτελώντας τον καλύτερο και πιστότερο σύμμαχο της Διοίκησης, φέρνοντας το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια του κλάδου.
Γνωρίζουμε ότι πολλοί συνάδελφοι καλύπτουν πραγματικές οικονομικές ανάγκες με τις υπερωρίες των τριημέρων. Όμως αυτές εγκρίνονται όλο και αργότερα και γίνονται όλο και λιγότερες. Δεν μπορούμε να στηρίζουμε επ’ αόριστον την επιβίωσή μας σε έναν μηχανισμό που μας εμπαίζει, ενώ ταυτόχρονα φοβόμαστε κάθε μικρή προσωρινή θυσία που έχει σοβαρή προοπτική να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της εργασιακής και οικονομικής μας καθημερινότητας. Γνωρίζουμε ότι το βάρος έπεσε κυρίως στους συναδέλφους των ΜΕΦΕΛ οι οποίοι δυστυχώς δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία που προσέφερε το συγκριμένο μέσο πίεσης.
Όμως δεν καταδικάζουμε όσους δεν συμμετείχαν. Τους καλούμε να σκεφτούν ότι κανένας αγώνας δεν γίνεται μαζικός από την πρώτη ημέρα. Γίνεται μαζικός όταν όλο και περισσότεροι αποφασίζουν ότι η αξιοπρέπειά τους δεν είναι υπόθεση αγώνα άλλων. Δεν διχάζουμε όταν λέμε την αλήθεια. Δεν υπονομεύουμε την ενότητα όταν ζητούμε από τους εκλεγμένους εκπροσώπους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Οφείλουμε να συνεχίσουμε πιο οργανωμένα, πιο μαζικά και πιο αποφασιστικά. Για αξιοπρεπείς αμοιβές, ασφαλείς συνθήκες εργασίας και μια ζωή που δεν θα περιορίζεται στην επιβίωση — όχι μόνο για εμάς, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία.
Άλλωστε, ένας φορολογικός μηχανισμός που υπηρετεί τον ρόλο που ορίζει το Σύνταγμα χρειάζεται ενδυναμωμένους υπαλλήλους, με κίνητρα και ασφαλές εργασιακό περιβάλλον, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα ισχυρά συμφέροντα. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό οδηγεί σε έναν μηχανισμό φοβισμένο, κακοπληρωμένο και ευεπίφορο στο να εξασφαλίζεται η ασυλία της φοροδιαφυγής των εκατομμυρίων, ενώ η αυστηρότητα εξαντλείται στους μικρομεσαίους. Το ζήτημα είναι αν θα το αποδεχθούμε ή αν θα επιλέξουμε να αντισταθούμε συλλογικά.